Toen we half september op het vliegtuig stapten, hadden onze gastheren het idee dat we 'het ergste wel gehad hebben qua bosbranden'; omdat de zomer wel zo'n beetje over was.

Vanmorgen zag ik op het nieuws dat dat tegenvalt; nu (een ruime maand later) woeden de bosbranden nog steeds in alle hevigheid....

Vandaag zijn wij telefonisch geintervieuwd door de Brand & Brandweer; naar zeggen vinden zij onze belevenissen en observaties interessant genoeg om er een artikel aan te besteden.

In één van de volgende nummers is er dus waarschijnlijk wat over onze reis te lezen...

We vertrokken op tijd. Eerste aankondiging in LA was dat de vlucht 'early' was. Dat in tegenstelling tot de heen reis.

Duur terugvlucht ongeveer negen uur, terwijl we er op de heenweg bijna elf uur over deden. Al weer een meevaller.

De koffers hadden enige vertraging opgelopen bij de afhandeling op Schiphol. Daar moesten we dus even op wachten. Maar ze waren er wel allemaal.

Moe en zeer voldaan zijn we opgehaald door Wiliam. Wiliam bedankt!

PS Op de kaart lijken we om te vliegen, echter als het goed is, is dit toch de 'snelste' route. Onze terugvlucht:

Onderweg van Temecula naar LAX (Los Angeles Airport), via diverse omwegen, komen we nog een klein windhoosje tegen. Hij staat op de onderstaande foto

Ons verblijf in Temecula loopt naar het einde. Vanmiddag hebben we een BBQ at Phill's house. Omdat ik niet rechtstreeks in het weblog schrijf, maar via een mail naar Rene vermoed ik dat dit mijn laatste bijdrage is.

Morgen vertrekken we uit California. We hebben hier fantastische dagen meegemaakt, veel geleerd, veel gedaan maar ook veel van onze kennis overgebracht. De regionalisering en de wijze waarop de CDF als brandweerorganisatie werkt met de gemeente, kan ons veel opleveren in de toekomst.

Aan Glenn (de commandant van Temecula) heb ik gevraagd om in april 2008 het CABR toe te spreken en meer te vertellen over de wijze waarop de brandweer hier georganiseerd is. Zoals het er nu naar uit ziet zullen Glenn, Todd, Phill, Jeremy, John en Brett op 25 april 2008 naar Nederland komen. Deze 6 zijn nog nooit buiten de VS geweest, dus het eerste wat ze moeten doen is een paspoort halen. Zij denken (of denken gehoord te hebben) dat dat 3 maanden gaat duren. Ik kan het mij niet voorstellen maar je weet maar nooit in dit land.

Ik ben al druk bezig te inventariseren wat men allemaal wil zien en doen bij ons in Nederland. Dat varieert van vissen in de Noordzee, een voetbalwedstrijd bezoeken van Feijnoord of Sparta, de Deltawerken, lifeliners, motorambulances, Amsterdam, veel brandweer natuurlijk and a diner with Beatrix and 3 structure fires. De meeste wensen gaan we vervullen, dat weet ik zeker. Alle lezers van het Weblog Temecula bedankt voor de belangstelling. Als we in Nederland terug zijn, beschikken we over nog meer info die we nu om diverse redenen nog niet op de site van regio15 hebben geplaatst.

Gister de officieele opening van station 92 bezocht, we moesten in de nette kleding en dat lukte allemaal maar net.

Na de opening met een behoorlijk aantal sprekers hebben we onze uitrukkleding teruggegeven.

ik ben nog met mijn gastheer naar het noorden geweest,geen moeite is te veel; is toch even een ritje van Leidschendam naar Utrecht. Daar heb ik alsnog op de truck mogen rijden en de achterbesturing mogen bedienen. Dat is iets wat ik niet snel zal vergeten. Een waanzinnige beleving, waardoor ik nu nog steeds met een gigantische glimlach rond loop.

Vandaag hebben we een afscheids feestje bij mijn gast gezin, voorbereidingen zijn gedaan en nu dus lekker relaxen.

ondagochtend moet er nog geshopt worden, want we kunnen natuurlijk niet zonder cadeautjes naar het thuisfront terugkeren. Dat wordt nog rennen, die shoppingmalls hier zijn zo gigagroot dat je er kunt verdwalen.

We zijn nog net op tijd voor het afscheidsetentje bij Phill Rawlins thuis. Iedereen is er. Met echtgenotes en kinderen, die zich lekker in het zwembad vermaken.



Een zonnetje, een biertje en gezellige mensen. Wat kunnen we ons nog meer wensen. Ik denk dat iedereen er graag nog een weekje of wat aangeplakt had. Maar ja er is een tijd van komen en een tijd van gaan. Rob geeft nog een 'thank you'-toespraak, overhandigd Glen Patterson de ballonnenhelm en een oude brandweerprent als aandenken.


En dan is het handenschudden en iedereen gaat naar zijn gastadres om de aangeschafte kado's in bagage te proppen. We presteren het om meer mee terug dan heen te nemen. Met name omdat ik tijdens het shoppen even in 'women-mode' ging, zoals Peen het uitdrukt.

Nog even nakletsen met Jeremy, zeker stellen dat alle emailadressen etc. zijn uitgewisseld en terugkijken op een zeer geslaagd verblijf.
Met dank aan onze hosts, werkelijk niets was hun teveel gevraagd.

In één woord awesome!

Het is inmiddels 9 uur op de zondagmorgen. Zo te merken om mij heen wordt dit de enige ochtend dat de familie een ontbijt thuis zal hebben.

Alle afgelopen dagen zijn we bij Starbucks; geweest een enorme keten van cofeeshops in de US. Bijna op elke hoek is er één te vinden.

Voor een zeer groot TV scherm in de woonkamer ong 2 bij 1.5 meter kijk ik live naar een zeer grote bosbrand (Butler 2); iets ten noorden van Temecula in de Saint Bernadino mountains. De berg Big Bear staat in brand aan de noordzijde.

Hier de gegevens over de brand:

• Acres burned 13.826 (1 acre is 2 ha)
• Percent contained 5%
• Cause under investigation
• Injuries: one firefighter with minor injuries
• Firefigthing personnel 1080
• Fire engines 42
• Fire crews 22 hand crews
• Helicopters 4
• Air tankers 8
• Residenses burned none reported

Voor de diverse thuisfronten en eigen behoeftes is er vandaag inkopen gedaan. De zo goed als '7*24 uur' economie heeft voor- en nadelen.

Voordeel is dat de 'toeristen' op het laatste moment nog uitgebreid kunnen toeslaan. Mede in het kader van hoe meer je uitgeeft, hoe meer je bespaart, hebben we de Amerikaanse economie gespekt. PS het is de bedoeling dat de douane deze tekst niet leest voordat we ze zijn gepasseerd.

Eén van de winkels waar ik geweldig plezier had, is 'Build-a-Bear'. Dit is een winkel waar allerlei pluche beren, en andere dieren zoals konijn, Shrek, honden e.d. te koop zijn, en 'build to order' gemaakt worden.

De klant kan uitzoeken:

• het beest / knuffel
• eventueel een muziekje / zelf ingesproken boodschap
• upgrade van het hart ( $ 1 voor het goede doel )
• pak
• schoeisel
• paspoort

Ter plaatse wordt de knuffel gevuld en kan hij aangekleed worden. Daarna verdwijnt hij in een stevige doos.

Het is niet zomaar een knuffel, de knuffels hebben allemaal een eigen unieke barcode. Als de knuffel vermist is en gevonden wordt, dan wordt hij door de winkel keten weer gratis naar huis gestuurd! Daarnaast kan je bij 'registratie' een 'geboortebewijs' krijgen. GEWELDIG......


Verschillende pakken en schoeisel

Verschillende knuffels

Shrek wordt gevuld

Zaterdag; de diensten zitten erop. Tijd weer voor wat aandacht voor de hostfamilies en toeristische tours. Hans & Peter blijven bij hun hostfamilies, maar Gerard, Rob, René en ikzelf worden door onze hosts getrakteerd op een middag en avond in San Diego. Even oldtown in, langs de kust op zoek naar zeehonden en eten in een Mexicaans restaurant downtown. Ze staan er voor in de rij en ook wij moeten een halfuurtje wachten op een tafel. Na het eten gaan we nog even naar de permanente kermis, in de achtbaan en om Todds zoon, Austin, die met ons meekwam niet in de steek te laten ga ik ook nog in die ellendige draaidingen. Onze helden staan erbij en kijken ernaar. Er gaan nog even stemmen op een t-shirtje van de Hooters te gaan halen, maar gezien de vermoeidheid en Austins leeftijd, besluiten we bijtijds weer naar huis te gaan. Morgen onze laatste dag, ineens gaat het snel, en toch voelt het ook alsof we hier al maanden zijn. Het is een aparte ervaring hoe snel je een band met vreemden kunt opbouwen, alleen op basis van een gedeelde passie voor het brandweervak. We maken al plannen voor hun tegenbezoek.

Irene heeft de kazerne al gebruikt, maar vandaag wordt hij officieel geopend.



Glenn Patterson


Lint wordt doorgeknipt


Groepsfoto voor nieuwe Engine
Lokale pers belaagt Rob, media training komt van pas



Rene bekijkt maatvoering Brandweer 'golfkar'

Vrijdagavond:
we willen eten gaan bereiden, maar dan gaan de bellen weer, een baby van 9 maanden dreigt te stikken; vol gas en met alle herrie aan gaan we TP.

Gelukkig is het voorwerp door het kindje ingeslikt, maar voor de zekerheid toch even naar het ziekenhuis voor een onderzoek. Terug naar de post om weer eten te gaan maken.

Als het eten bijna klaar is moeten we er uit voor een auto over de kop op de freeway, wanneer we TP komen is er een andere eenheid TP en de bestuurder is al uit het voertuig, we hoeven dus niet te knippen, voertuig wel total loss.

Op de weg terug naar de post krijgen we een medische rit. Een dame heeft last van en wond van een van een eerder die week ondergane operatie, wat formulieren invullen en naar het ziekenhuis.

Eindelijk kunnen we wat gaan eten, een heerlijke maaltijd met hamburgers, hotdogs en friet gaat er prima in na zo een dag, het is inmiddels half 10.

Even naar buiten voor een peuk en een bak koffie, temperatuur is inmiddels gezakt van 37 naar 26 graden.

Kwart over 10 en daar gaan we weer. Serieuze melding van een aanrijding, TP blijken 2 auto's elkaar vol geraakt te hebben, echter de bestuurders zijn er al weer uit Een grote ravage op straat, waar we niets aan doen; dat wordt door de sleepdienst gedaan. 2 slachtoffers in een ambu en ook hier zijn we weer klaar.

Om 12 uur lekker douche en naar bed. Kwart voor 2 gaan de bellen weer, wederom een medische rit naar een dame die hoge koorts heeft en pijn in de buik. Hier doen we niets omdat de ambu samen met ons TP komt; en die handelt het verder af. Na een klein uurtje lig ik weer in bed, wachtend op de volgende melding.

Om kwart over 6 wordt ik wakker en na een lekkere douche en een ontbijt, mijn spullen van de wagen gehaald, de nieuwe bemanning is er dus ik moet ruimte maken.

Al met al een dag met veel uitrukken en gelukkig hebben we de kogelvrije vesten niet eens nodig gehad.

We zijn net terug van de oude dame als de bel weer gaat; 'fall victim' op een parkeerplaats van een bejaarden tehuis.

Na een korte rit komen we ter plaatse. Een oudere dame was gaan wandelen met haar rollator (om 5:30 's morgens, het is nog niet eens licht !) maar is na een 50 meter onderuit gegaan. Zij heeft een hoofdwond en heeft aardig wat bloed verloren; ze is wel goed aanspreekbaar en zit inmiddels op de stoeprand.

Zoals gebruikelijk ontstaat weer de discussie of ze wel of niet naar het ziekenhuis gaat. Omdat AMR ook ter plaatse is en het verder geen werk is voor een dubbele medische ploeg, wensen wij ze veel succes daarmee; en gaan wij weer terug naar de kazerne.

Hmmm, 6:00, nauwelijks de moeite om nog te gaan slapen dus....

Tijdens de eerste nachtelijke uitruk, midden in de nacht, was het me al opgevallen, tijdens de tweede uitruk deze nacht gaf de Captain uit zich zelf een verklaring waarom er zo min mogelijk met sirenes gereden wordt in de nacht.

De nadruk van de uitleg lag niet op het vriendelijk zijn tegen de bewoners, maar was meer in de trant van het feit dat ze de ervaring hebben dat als ze met sirenes rijden, ze meer calls opvolgend krijgen.

Net alsof de mensen er op die manier aan herinnerd worden, oh ja, we kunnen de brandweer wel bellen, ze zijn toch al wakker.....

Laatste nacht op station 33. Met alle voertuigen mobiel geweest om koffie en ijs op een terras te consumeren. De 'rich and famous' shoppen kennelijk overdag, want alle dure winkels zijn al dicht om 21:00 uur.

Tijdens de bestelling word ik door een vrouw aangesproken die bewondering voor ons werk had, en vraagt of wij het niet moeilijk hadden met all die dode dieren bij wild land fires zoals nu op dit moment gaande in de buurt van Palm Desert ? Ehhhhh, I'm a fire fighter from The Netherlands en dan start de inmiddels bekende riedel weer met de overbekende response AHHHHHHHHHHH GREAT! Volgens de crew een typisch geval van een "Tree Hugger" who cares shit about people. Geweldig deze one-liners om mensen direct in de box te plaatsen.

Terug naar de kazerne om lootjes te trekken wie het eerst gaat douchen. S'nachts zijn de engine en ambulance er 4 keer uitgeweest en ik maar continue kijken of mijn maatje een beweging maakte om uit zijn bed te stappen, niet dus. Van de omroep valt geen chocolade te maken. Deze nacht geen uitrukken dus voor de truck; een typisch geval van een bekende "truckie roll over" volgens de crew.

'S ochtends nemen we afscheid en krijg ik een baseball pet met de nieuwe naam van het CDF, CAL FIRE, Thanks guys !

Vlug terug racen om al onze fire fighters op te halen van de diverse stations, en dan onderweg om in Temecula station 92 te openen.

Zo rond 05:00 worden we eruit gedingdongd voor 'chest pains'; weer op een van de vele mobile home parks die 'Sun city' zoals het hier heet, rijk is.

Ter plaatse blijkt het te gaan om een oudere vrouw die inmiddels zelf het klappen van de zweep al kent, en bij de voordeur klaarstaat met haar ingepakte koffertje. De nytroglycerine (medische versie) staat overal in het huis. Hmmm, ja, vaste klant dus...

AMR is ook ter plaatse; zij weet al hoe ze op de brandcard moet stappen, dus opladen en rijden maar. Met 5 minuten zijn wij weer 'available' en gaan we terug naar de kazerne. Geeeeeuw, nog maar even een uurtje slapen denk ik.

Vanochtend verhuis ik naar station 86. Hier hebben ze een crew van 9 man. 4 op de ladder, 3 op de spuit en 2 op de ambulance. We komen laat in de ochtend aan, is alsof je van Voorburg naar Arnhem rijdt. We zijn nu in de desert, dus beetje warmer nog.


Wordt weer super gastvrij ontvangen. De spuit is weg naar een brandje en mijn uitrusting wordt in de truck neergezet; de ladderwagen dus. 's middags begint het met twee medic calls; niets ernstigs.



We gaan boodschappen doen en terug op de kazerne doen ze een theorie training in de vorm van discussie rondje over allerlei stellingen aangaande blustechnieken. Duidelijk wordt dat ook zij meer bezig zijn met risico-afwegingen, maar nog steeds gaan voor de aggresieve aanvalstechnieken.

Er wordt spaghetti voor me gekookt en vlak na het eten ga ik mee op de ambulance.

Omdat het hier zo heet is overdag, gaan ze 's avonds oefenen. Even met de ladder spelen en dus mocht ik helemaal naar boven klimmen.
Terug op the station krijg ik wat foto's te zien van de captain. Leuke brandjes hebben ze hier. Nu maar hopen dat deze shift nog wat te doen geeft.

De avond verloopt verder rustig en ik ga bijtijds naar bed. Ieder uurtje pakken, want ja ze hebben me hier een drukke dienst (gemiddeld 20 per etmaal) beloofd. We zitten hier in Indio, met veel spaanstalige inwoners en veel mobile homes. Het is vrijdagavond en dat betekend vaak barruzies die regelmatig met pistolen beslecht worden. We gaan het meemaken.

Om ca. 24.00 gaat het alarm; medic call.
Ik ben gewaarschuwd door Hans dat de lichten bij alarmering niet aangaan. Het is wel even wennen in het pikkedonker je sokken en broek van de grond vissen en dan ook nog de de snelste route naar de uitrukhal vinden, maar het lukt me om als eerste in de uitrukhal te staan. Mike & Matt (de paramedics) roepen 'are you coming with us Irene?!'. Ja wat dacht je, dit is misschien wel 'the call'. Dus ga ik achterin zitten en rijden ze weg.
Ter plaatse blijkt het te gaan om een vrouw die buikpijn heeft en zich misselijk voelt. Uit alle medicijnen blijkt dat ze nogal wat pijnstillers slikt en ze heeft vandaag weinig gegeten. De paramedics leggen uit dat dat misschien wel de oorzaak van haar ellende is. De bemanning van de engine die met ons mee zijn gereden hebben ondertussen de hartmonitor aangesloten en de bloeddruk gemeten. Alle waarden normaal. Het valt me op dat er met enorme rust gewerkt wordt. Ze blijven ook vriendelijk, al is het al snel duidelijk dat deze dame niets mankeert waarvoor wij zouden moeten komen. Met een vriendelijk 'I think you just wanted to talk to us hè?' nemen we afscheid en keren terug naar ons bed.

Een uurtje later gaan we er weer uit met de ambulance. Dit keer een vrouw die door haar man is toegetakeld. Gelukkig spreekt een van de firefighters van de engine Spaans, want er komt geen Engels woord uit.
De schade valt mee en ze wil niet mee naar het ziekenhuis voor controle. Er wordt wat bloed weggeveegd en haar kinderen krijgen een traumabeertje. Voor de ambu niets te doen.

De rest van de nacht geen calls meer. Helaas, maar ondanks dat een unieke ervaring.

Vandaag met Captain Todd Williams een rondrit gemaakt door de desert om Irene en Hans naar een andere kazerne te brengen.

In de desert zijn nieuwe steden ontstaan zoals Palm Desert en Indio. Het is daar echt bloed heet (tot 40 graden) maar de luchtvochtigheid is laag, dus het is te doen. Irene hebben we afgezet op Station 68 in Indio; en daarna Hans op station 33 in Palm Desert.

De verwachting is dat ze een aantal uitrukken mee zullen maken, want het zijn de drukste kazernes van de CDF.

Heen zijn we via de Highway gereden en terug door de bergen. Ik schat op ongeveer 2000 m hoogte. Lekker cool daar; ongeveer 25 graden. De rit brengt ons al "snel" terug in Temecula omdat Todd's dochter ziek is en van school gehaald moet worden. Al met al zijn we vanmorgen om 06.45 gestart met met onze rondrit en zijn om 16.000 weer thuis bij Todd.

Snel zetten we de TV aan want er is een wildlandfire in het noorden. Live op tv zien de bergen iets ten noorden van Temecula in St Bernadino. Dit keer een wildlandfire in bossen met zeer grote bomen op mount Big Bear. Misschien dat Gerard weer een filmpje weet te vinden.

Tijdens de inzet van de gaslucht dispatched naar een woningbrand, gaan we nu eindelijk met de truck het dak openzagen ?

Het blijkt dat de woning op een steenworp afstand bevindt van station 71, de engineer (geen captain) schaalt na aankomst op naar 3 engines. Aangekomen en de tiller moet door kronkel weggetjes het appartementen complex op. Ongeloofelijk hoe zo'n bakbeest door deze straatjes komt.

Ter plaatse blijkt het te gaan van een appartmenten complex van niet de rich and famous maar meer van de bediendes van deze forbes lijst rakkers. Veel Mexicanen die geen woord Engels praten aiiiiii aiaiiiii. Eenmaal onderaan de trap van het appartement bleek de brand inmiddels uit te zijn en de sprinkler zijn werk te doen. Het water kwam via de tuindeur op de begane grond ons tegemoet. De truckies hebben met keggen de sprinkler gesmoord.

Oorzaak: roken in de toilet / douche ruimte en het peukje in de prullenbak deponeren. Gevolg: de badkamer uitgefikt waardoor de sprinkler in de slaapkamer is geactiveerd = brandweer. Wij krijgen de opdracht om alle plafonds open te maken om te bekijken of de brand tussen het plafond is geslagen. Na de brand in Temecula heb ik al aardig de slag te pakken en beuk in no time samen met mijn partner gaten in het plafond. Resultaat veel nevenschade, maar dat krijg je van hout skelet bouw.

Niets gevonden; en daarna start de salvage operatie die alleen truckies mogen doen vanwege de speciale opleiding (huh) kortom zeiltjes spannen etc. De meneer van de salvage company geeft opdracht om de toiletpot te verwijderen zodat zijn mensen makkelijk het water in het riool kunnen trekken. Nou wij braaf een toiletpot van de vloer gerukt, helaas pindakaas een opstaande rand.....gewoon wegslopen, want de klant is koning.

Overigens de bewoner drinkt een overbekend bier uit Nederland waarvan ik de naam op deze weblog niet kan noemen vanwege reclame technische redenen, maar dit terzijde.

Na alle troep en meubilair eruit danwel verplaatst naar andere kamers zijn wij terug gegaan alwaar de bemanning van de ambulance een heerlijke spaghetti maaltijd hadden klaargemaakt, die erin ging als de brandweer.

We worden 'code 2' (prio 2) gestuurd voor een 'PSA'; public service assist.

Het gaat om een oudere en stevig gebouwde dame; die op de grond zit maar niet meer in haar stoel kan komen. De bemanning van de autospuit helpt haar.

Zo; wij verdienen ons geld wel vandaag, qua gemeenschapsgeld....

De truck 33 is inmiddels terug gekomen en vlak daarna gaat het alarm voor een gaslucht in een nagelstudio. Truck en Engine 33 gaan op weg.

Eenmaal ter plaatse ruiken wij een heftige gaslucht. De captain van de truck besluit om het kleine winkel centrumpje te ontruimen. Samen met mijn partner dit ook gedaan, gezien de omvang en aantal mensen aanwezig werd er opgeschaald naar 4 extra engines. Dit geeft toch wel een kabaal als dit aankomt rijden.

Wat heel erg prettig is dat je niet struikelt over de politie agenten. Dit is mij al eerder opgevallen die laten zich niet zien bij brandweer optreden. Bij navraag blijk dat de politie wel massaal komen als er kinderen bij betrokken zijn volgens de bemanning ??

Any way ik heb mij nuttig gemaakt met ontruimen. Inmiddels door de ontruiming waren we er achter gekomen dat de gaslucht afkomstig was van twee winkels verderop een soort diner die overigens dicht was(?) Door de rondomverkenning waren wij aan de achterkant reeds langs verschillende gasmeters gelopen, waarvan die van de diner op volle toeren liep.

Deze met toestemming van de captain dicht gezet. Inmiddels probeerden de engine crews via de voor- en achter kant toegang te verschaffen tot de diner. Na verloop van tijd waren de engine crews er achter dat er ook dievenklauwen op de deuren zitten in de VS....

Gered door de gong, er is een woningbrand in Palm Desert, de truck moet erheen. Wij als een speer ervandoor. Hoe het is afgelopen.... ? Met een sisser waarschijnlijk, ik heb geen boem gehoord.

Later op de kazerne had men de indruk dat de diner wegens financieele problemen was gesloten......en als de economy drops, fires increase (eerste brandweer wet)

Met de truckies ingestapt voor een tourtje door Palm Desert, prachtige oase in de woestijn met hele dure golfbaantjes, private clubs en dure huizen / auto's.

Bij de mexicaan aangekomen en uitgestapt, en toch tot de constatering komen dat het wel warm is rond 12:00 uur. Zo nu en dan stopt de conversatie, in het restaurant, van mijn gastheren omdat de aandacht wat afdwaald naar het......plastic fantastic ....bumper werk, wat wel grappig is.

Totdat de captain een opmerking maakt van ik hoop dat we nu rustig kunnen eten; en bam twee minuten later rennen we naar de tiller (stond ver weg) en volg het advies op mijn broek uit te trekken en met mijn blote benen in mijn pak te gaan. Dat is razensnel gegaan, want het asfalt onder mijn sokken was verschroeiend heet !

Wij op weg naar een verzorgingstehuis met demente bejaarden voor een automaatje. De tiller is als eerste ter plaatse en de captain vraagt mij mee te lopen en de rest (2) moest een omtrekkende beweging maken naar de achterkant van het complex.

Na wat wandelen door de gangen van het tehuis werden we opgevangen door de directrice die het brandalarm vanwege het geluid al reeds had gereset. Fijn om te weten dat hier in California ook de "doodstraf" op staat. De captain was niet blij en vertelde met niet mis verstaande woorden (netjes) dat hij geen happy camper was, waarnaar een juridische discussie ontstond die ik vanaf de zijlijn volgde.

Wat wel opvallend was dat ik een relatief nieuw gebouw een prehistorische brandmeldinstallatie zat die door de directrice dusdanig mishandeld was dat Perris dispatch er gek van werd. De captain gaf opdracht tot het lopen van brandwacht rondes, en informeerde dispatch.

Wij weer onderweg, wat opvalt dat mooie dames zwaaien naar de tiller en steevast met honk honk worden begroet. Geweldig die koptelefoons, als ik een tape recorder had kon ik een boek schrijven over de opmerkingen en verhalen.

Onnodig te vertellen dat we 30 min later weer voor de deur stonden.........

We worden 'staged for assault'. Dat betekent dat iemand aangevallen is; maar we gaan niet eerder ter plaatse dan dat de politie de situatie veilig verklaart. We wachten dus een straat of wat verderop.

Na een paar minuten mogen we oprijden. We treffen een oude man aan; op de rug en volledig buiten westen. Ook nu gaan we weer aan de slag; inmiddels begin ik de spullen te herkennen en weet ik wat we nodig hebben; ik sleep dus weer aan en zet zoveel zoveel mogelijk klaar. De AMR ambulance stond achter ons te wachten en is dus gelijk met ons ter plaatse.

De bewuste man is weer neergeslagen; door iemand waar hij een week eerder ook al ruzie mee heeft gehad. Hij is deze keer hard op zijn achterhoofd terecht gekomen (volgens de getuigen 'stuiterde' zijn hoofd weer 30 centimeter omhoog van het asfalt) en hij bloedt uit zijn oor. Dat ziet er niet goed uit...

We doen een 'scoop en run'; oppakken en wegwezen dus. Ik ga mee in de ambulance; samen met de 2 paramedics (1 van de autospuit; de ander van de AMR ambulance).

We blazen over de snelweg naar een bepaald ziekenhuis met een 'trauma center'. Dit specifieke ziekenhuis wordt gekozen omdat zij gespecialiseerd zijn in neurologisch trauma; ondanks dat het 14 mijl (22 kilometer) verderop is.

Onderweg zijn we best druk aan het werk; ik sluit de patient aan op de hartmonitor (vandaar dat ik net even moest oefenen); de anderen zijn bezig met het inbrengen van infuusnaalden. Ook wordt de patient op zuivere zuurstof aangesloten.Ik maak me verder nuttig door zijn zakken te doorzoeken op zoek naar papieren; op die manier achterhalen we zijn naam (wat nuttig is om hem aan te kunnen spreken en een reactie te ontlokken). Hij blijkt Enrique te heten.

Als ik uit de achterruit kijk, zie ik dat we laag over de snelweg 'vliegen' (ruim 100+ km/uur). Omdat we alledrie door de auto heen lopen, zitten we niet vast in stoelen of veiligheidsriemen; best een risico dus. Gelukkig maakt de bestuurder een ervaren indruk; ik heb me gedurende de hele rit niet 1 keer vast hoeven te grijpen aan de handrails.

Na verloop van tijd zakt de ademhaling terug. Hij wordt nu geforceerd beademd; met de bekende ballon. Dat heeft het gevolg dat de patient wat begint te reageren (tot nu toe deden we de meest pijnlijke zaken met hem zonder een enkele reactie namelijk); hij mompelt wat en begint zijn armen te bewegen. Omdat die inmiddels vol met infuusnaalden zitten, is dat geen goed idee; ik ga dus over hem heen staan en houd zijn armen vast. Op die manier kan het geen kwaad; maar kunnen wij zijn armen toch bewegen om bij de naalden te kunnen (als je hem vastbindt is dat moeilijker). De paramedic roept nog 'Enrique; don't fight this big Dutch dude; you're not going to win'

We rijden het ziekenhuis terrein op. Daar staat men inmiddels klaar met een compleet trauma team; als we binnenlopen staan er zo'n 10 man in operatie jassen ons op te wachten. Onze paramedic geeft de informatie door; terwijl de patient inmiddels op de tafel wordt overgeheveld. Zeg maar: zoals de televisie serie "ER", maar dan in het echt...

Daarna is het wachten op de engine; ook nu komen ze weer rustig achter ons aan om ons weer op te pikken. Intussen komt er ook een gevangene binnen (in zijn oranje 'department of corrections' overall; en compleet met geketende handen en voeten). Hij heeft gevochten in de gevangenis, en heeft een hoofdwond. Jammer voor hem; maar 'die van ons' is urgenter en hij moet dus maar even wachten (ach; hij heeft toch nog een paar jaar de tijd).

'Onze' patient wordt inmiddels ter plekke gerontgend met een mobiele unit en gaat daarna door voor een CT-scan. Wij gaan inmiddels op ons gemakje terug naar station 7. Zo onderhand begint de maag te rammelen....

Op de terugweg praten we nog wat na. Het vermoeden van iedereen is dat deze beste man het ook niet gaat halen.

We worden gestuurd voor een woningbrand. Op het opgegeven adres worden we enthousiast begroet door wuivende mensen. Uit het huis waar zij naar wijzen, komt inderdaad rook. De crew pakt een handblusser en gaat naar binnen; zij werken hier immers niet met hoge druk, dus dan is dat wel zo handig.

Het blijkt te gaan om een oudere dame; die de eieren vergeten was die ze op het vuur had staan. Laat ik het zo zeggen; die zijn doorbakken, inmiddels...

De truck komt ter plaatse met de rookverdrijver. Nadat de woning geventileerd is, mag de bewoonster weer naar binnen; en gaan wij terug naar de kazerne.

Weer een tevreden klant...

We worden naar een oudere dame gestuurd.

Ter plaatse blijkt zij zo dement te zijn als het maar kan; ze is wel heel gezellig en lacht vriendelijk; maar je hebt er niet veel aan verder. Haar dochter heeft 911 gebeld; de vrouw stond een paar minuten bewegingsloos en was niet aanspreekbaar; zij vermoedt een beroerte. Inmiddels zit ze en babbelt dus weer vrolijk.

Om mij te laten oefenen laat de paramedic mij de hartmonitor aansluiten; plus de 'pulse-ox' meter. Met de laatste wordt het zuurstofniveau van het bloed en de hartslag gemeten.

Alles lijkt in orde; maar voor de zekerheid neemt de AMR ambulance haar toch mee voor een 'checkup'. Het valt wel mee, maar ach...

Terwijl het slachtoffer van de hartstilstand naar het ziekenhuis wordt gereden, zijn Jeremy en ik als enige over op de engine. Ik kruip dus voorin en we gaan naar het ziekenhuis; om onze 2 collega's daar weer op te pikken.

Onderweg vraag ik me af of we het vak met de wervelplanken wel hebben gesloten, achter. Jeremy weet het ook niet; dus bij het eerst volgende stoplicht stap ik even uit en loop naar achteren. Inderdaad; niet dicht.

Als ik weer instap, trap ik per ongeluk op het voetpedaal van de grote 'air horn'. En omdat we voor het stoplicht staan, schrikt de rest om me heen nogal van deze onverwachte akoustische traktatie voor de trommelvliezen; wat een herrie !

Hadden we bijna nog een reanimatie klusje of 2 erbij gehad.....

We worden naar een TC gestuurd. Sirenes erop en gaan !

Ter plaatse staat een auto in een tuin; met weinig schade. Valt wel mee dus....

Totdat we de bestuurder slap uit het raam zien hangen. Onze paramedic checkt zijn pols; afwezig: 'full arrest' dus (hartstilstand). Ik grijp snel de wervelplank en de medische kits; en met zijn drie-en trekken we hem uit de auto en beginnen met hartmassage. Ondertussen sluiten we hem aan op de hartmonitor.

Zie dit hele korte filmpje voor de situatie bij aankomst:

Hij zegt 'backboard and everything'; de wervelplank en de hele medische kit dus.

Ik verricht hand- en spandiensten; klaarzetten van de hartmonitor, medicijnen aangeven, dat soort zaken. Inmiddels arriveert ook een tweede voertuig en de AMR ambulance; zij gaan ons ook helpen (handjes erbij is altijd lekker; dit is hard werken...).

Omdat we gingen voor een TC hebben we nog 'structure gear' aan; het dikke pak dus. En dan reanimeren, met 35/37 graden buitentemperatuur...

Nadat er een aantal schokken zijn toegediend lijkt de patient weer een beetje een pols en een ademhaling te krijgen. Het houdt niet over; maar toch.

Hij wordt in de ambulance geladen, en die vertrekt code-3 naar het ziekenhuis; onze paramedic rijdt mee. Wij rijden er met de autospuit rustig achteraan om hem daar weer op te halen.

Bij aankomst krijgen we te horen dat hij toch dood is verklaard. Jammer; maar we hebben ons best gedaan; en meer kunnen we niet doen tenslotte...

Om half 10 aangekomen op station 1. Spullen gepakt, een korte rondleiding en na een minuut of 10 de eerste uitruk, onwelwording.

Hier in Perris is het toch weer wat anders geregeld dan in Temecula. Op de engine zit geen paramedic, die zitten hier dus weer wel op de anmbulance, maar toch gaat de brandweer als eerste rijden en de ambu komt er achter aan. De "verpleegkundige" op de engine doet zijn werk tot de ambu er is, dan wordt de patient overgedragen aan de paramedic en gaan wij terug naar de kazerene.

Nog 4 keer uitgerukt naar diverse incidenten, waarvan de laatste wel weer leuk was.
Een ongeval met een motorfiets langs de freeway. Wanneer we er bijna zijn meldt station 7 zich TP en na aankomst blijkt ons aller Peen op dat voertuig te zitten, met zijn gastheer als chauffeur.

Terug op de post begonnen met poetsen van al het chroom op het voertuig en geloof me dat is veel.

Voor het koken nog even een snelle blik in de cabine geworpen en daar valt mijn oog op reddingvesten, wat gezien het gebrek aan water in dit dorre land best vreemd mag heten.

Navraag deed mij toch wel een beetje bedenkelijk kijken, want het bleken geen reddingvesten te zijn, maar kogelvrije vesten. Dat gaat nog een leuke avond en nacht worden dus !!!!

We worden gestuurd naar een park vol met 'mobile homes'; die zie je hier een hoop. Je zou ze kunnen vergelijken met onze sta-caravans.

De patient is een oude dame (ergens in de 90) die last heeft van duizeligheid en geheugenverlies.

Zij wordt gecheckt op hartproblemen, zuurstofgehalte in het bloed; bloedsuikerspiegel en bloeddruk. Geen van allen is buiten de normale waarden. Desondanks neemt de ambulance haar mee; om haar in het ziekenhuis even na te laten kijken.