12 september, eindelijk is het zover; we worden losgelaten op the stations. Chief Patterson wil dat we uitslapen, dus om 10.00 uur worden we gedropt (shift begint om 08.00). Station 92 is nieuwbouw, ze zitten er ruim een maand in en zijn druk bezig met schoonmaken en afwerken omdat zaterdag a.s. de officiele opening plaatsvindt. (waar wij ook bij uitgenodigd zijn natuurlijk).


Als ik om 10.00 uur arriveer staan de vloeren net in de was, dus zet ik al mijn spullen in de uitrukhal. Samen met captain Scott Moore maak ik de uitrukkleding in orde; Structurefire turnover & helmet, bushfire nomex & helmet, backpack met lifeshelter. We zijn fully equiped, so to say. Alle uitrukkleding krijgt een plek in de engine (we hebben hier een paramedic engine, m.a.w. een TAS met ambulancebroeder, die ook gewoon firefighter is. 4 man op een autospuit.
We doen boodschappen en hebben lunch, alles heel relaxed, dezelfde grappen. (all men are the same, I guess). Op de terugweg naar de kazerne zien we rookwolken boven de stad en al gauw hoor ik engine 73 naar het incident gaan. Woningbrand! Dat hebben ze hier een tijd niet gehad, dus als er steeds meer voertuigen naar toe gestuurd worden, wordt er in engine 92 gemopperd, dat wij nog niet mogen.


Als je hier in de wagen zit heb je een koptelefoon met microfoon op, waardoor je met elkaar kunt praten, zonder te schreeuwen tijdens de rit. En er wordt wat afgekletst. Onze engineer(chauffeur)is Kevin Williams en hij is almost like Bob, dus dan weet je het wel.

Terug op the station installeer ik me op mijn kamer en dan is het zover, we mogen naar de structure fire. Laarzen en broek aan en let's roll!


Als we t.p. komen wemelt het al van de firefighters en ligt het grootste deel van het huis al in as. Maar aan de achterzijde woedt nog een brandje. Dus the guy's van mijn station moeten naar binnen. Wij mogen niet mee als stagiares, dus ik blijf buiten en hoor van Hans & Peter hoe het was bij aankomst. De bofferds kregen de vlammen!

Even later wordt ik toegevoegd aan BS 26 (breathing support), een omgebouwde HV waarmee ze ter plaatse flessen kunnen vullen, dus ik loop heen en weer om lege flessen om te wisselen voor volle. Als ze de brand onder controle hebben, mag ik mee naar binnen om nog wat spullen voor de eigenaren naar buiten te slepen. De ravage is enorm, maar ja dat kan ook haast niet anders. Deze huizen zijn gemaakt van hout en isolatiemateriaal, dat wil wel branden! Op speciaal verzoek van de huiseigenaar worden er vier geweren en een P38 russisch geweer uit 1943, wat werd gebruikt in de 2e wereldoorlog, opgespoord en naar buiten gebracht. Ik geloof niet dat er wordt gekeken of ze misschien geladen zijn, de captain pakt er twee bij de loop en brengt ze naar buiten. Dan is er nog een verzoek; de kat. Dus zoeken we achter de overblijfselen van alle kasten, banken en stoelen naar iets wat mogelijk de kat was. En alhoewel er geen kans is dat de kat het overleefd heeft, moeten we toch alle mogelijke plaatsen waar we nog bij kunnen overhoop halen om te zoeken. Zonder resultaat. Ondertussen wordt er teruggeschaald en gaan we inpakken.


Het is tegen zessen als we terug zijn op de kazerne, we spoelen de haak en de ademluchttoestellen schoon, gewoon met de tuinslang en laten ze een beetje in de zon drogen, daarna worden ze afgedroogd en schoongepoetst met een handdoek, inhoud fles en werking firefly wordt gecontroleerd en ze gaan terug op de wagen. De maskers worden met water en zeep gewassen en afgedroogd (ieder heeft een eigen masker) en ook die gaan weer terug op de wagen. Eens in de zoveel tijd wordt alles gecheckt op lekkages e.d. in de tussentijd ben je zelf verantwoordelijk voor je spullen en controle daarop.
Als we gedouched hebben gaan we eten, we hebben geen zin meer om te koken, dus op naar het volgende fastfood restaurant.

Geen calls meer de rest van de avond, het is rustig. 's Nachts worden we er een keer uit gestuurd om een ander station te herbezetten, maar kunnen na een half uurtje al weer terug. Ik krijg dus nachtrust genoeg deze keer.